Blair House popovers

Als je op vakantie gaat, kom je altijd met de meest vreemde souvenirs weer thuis.
Meestal mooie cadeaus, foto's, herinneringen. Soms met een jetlag of een uitheemse griep.
Tijdens een van onze verblijven in het Blair House vond ik een recept in een laatje van een bureau. (Ja, ik beken, ik was aan het rondsnuffelen).

Het is een recept voor Blair House popovers. Ik dacht dat het een soort muffins waren en ging thuis aan de slag. Het bleken broodjes.
Maar niet minder lekker!
Afgelopen weekend heb ik ze weer eens gemaakt. Best served piping hot. 

Hier is het recept :
NB: het recept is in het Engels, vandaar de aanduiding cups. Gebruik voor 1 cup een beker van ca. 250 ml.

3 eieren
2 cups melk
2 cups bloem
1 tl. zout

Zeef de bloem in een kom en maak een kuiltje in het midden. Strooi hier het zout over.

Beboter ondertussen royaal een muffinvorm voor 12 muffins. Plaats 'm in de oven terwijl deze opwarmt tot 230 graden C. De muffinvorm moet warm worden, maar pas op dat de boter niet verbrand. Dit gebeurd vrij snel kan ik uit ervaring zeggen.

Dan de eieren in een kleine kom klutsen, melk toevoegen en goed roeren.

Meng dit beetje bij beetje bij de bloem. Blijf steeds roeren, om klontjes te voorkomen.

Giet het beslag (lijkt op pannenkoekbeslag) in de muffinvorm.
Plaats het in de oven op 190 graden C. voor 45 minuten.


De laatste tijd gebruik ik een alternatief voor het afbakken.
Eerst 20 minuten in de oven op 230 C
daarna 20 minuten op 275 C.

Heerlijk met jam of philadelphia.

En waarom heten ze popovers? 

Tot ver over de rand!

Het originele recept.

Met zelfgemaakte jam. 

Hoe introduceer ik mijn hoofdpersoon

Toen ik een paar weken terug vond dat ik een deel van Moord in het Blair House moest herschrijven, heb ik mijn hoofd daarmee een flinke breinkraker gegeven.
Het probleem zat 'm niet in de volgorde van de scènes, of gebrek aan ideeën. Nee, het ging om het begin. En dan vooral het begin waarin Beatrijs en haar vriendin aankomen bij het Blair House.
Over het herschrijven van die introductie heb ik heel lang gedaan.
De inleiding - zoals hij was - was net iets te langgerekt en de spanning ebde weg uit een verhaal, voor het goed en wel was begonnen.

Het moest anders kunnen, daarvan was ik zeker, maar hoe moest ik dat aanpakken?
De sleutel lag in het personage Beatrijs, daarvan was ik ook zeker.
Het kan een hele toer zijn om je hoofdpersoon te introduceren. Je wilt dat de lezer er vrij snel een beeld bij kan vormen, maar dat wil je niet doen door eerst zijn/haar hele doopceel te lichtten.

Zo knaagde en herkauwde ik mijn kwestie.
Ik ontleedde 'm tot de essentiële vragen.
Het was alsof ik een schilderij aan het maken was. Wat moet de kijker (lezer) hier op zien?

Zo denkende kwam ik tot de volgende kernvragen (die vast ooit al door iemand anders die er meer verstand van heeft bedacht zijn):

De vijf W's: 

• Wie - wie is mijn hoofdpersoon. Naam, geslacht, leeftijd
• Waar - waar is mijn hoofdpersoon. Locatie. Land. Stad. Huis. 
• Wat - wat doet hij/zij op deze plek. Vakantie vieren. Huis zoeken. 
• Waarom - waarom is hij /zij daar. Bv. beroepshalve, uitgenodigd.
• Wanneer - wanneer speelt dit verhaal. Seizoen. Jaar. Dag. Avond.

Bij elk antwoord schrapte ik de overbodige informatie. Die kan later in het verhaal terugkeren.
Dat Beatrijs gescheiden is, omdat haar man naar zijn jeugdliefde terugging is niet essentieel om meteen te vertellen. Dat kan heel goed later in het verhaal terugkeren.

Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar wellicht kan mijn breingepuzzel jou verder kan helpen.

Succes.
Anita