De vermoedens van Mr. Whicher

De moordzaak waar alle moordmysteries en detectives op gebaseerd zijn...

De vermoedens van Mr. Whicher of de Moord in Road Hill House door Kate Summerscale.

Ik zag dat het boek nu voor 6,90 te krijgen is bij Bol...ik denk dat ik er voor mezelf een aanschaf als naslagwerk. 

Een tijd terug deed ik een google op 'klassieke detective verhalen' en kwam dit boek tegen. Ik heb het net uitgelezen!

De moord in Road Hill House is de oorsprong van alle plots in moordmysteries, van alle detective romans, van het hele moordgenre! Mr. Whicher is de blauwdruk van alle speurders die ooit zijn opgevoerd in speurderromans. Charles Dickens, Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle, Wilkie Collins, Henry James, zij raakten allemaal geïnspireerd door de gebeurtenissen in Road Hill House.

In 1860 werd de 3 jarige Saville Kent met een doorgesneden keel gevonden in de drek van het wc-huisje van Road Hill House. Hij was midden in de nacht uit zijn bedje gehaald en ongezien meegenomen. Al snel werd duidelijk dat de dader een bewoner van het huis moest zijn. Waarom had het kindermeisje die bij hem op de kamer sliep niets gehoord? Waarom snelde vader Samuel Kent met de koets naar het dichtstbijzijnde dorp toen hij hoorde van de vermissing van zijn zoon? Wat was de rol van de tweede echtgenote van Samuel Kent? Was de eerste mevrouw Kent echt gek geweest? Hadden de kinderen Constance en William, die als enige een eigen slaapkamer hadden, de gelegenheid om Saville te vermoorden?

De moord op de kleine Saville Kent is waar gebeurd en in het boek reconstrueert Kate Summerscale dit tot in detail. Het boek is niet alleen rijk aan informatie over de moordzaak, maar ook de levenswandel van de betrokkenen worden uitgebreid beschreven. Soms wijdt ze teveel uit of probeert te bloemrijk een beeld te schetsen, maar het is duidelijk dat ze heel diepgravend onderzoek heeft gedaan.

Het boek is niet alleen een schets van de moordzaak, maar wat het vooral doet is de tijd duiden waarin het zich afspeelde en hoe die moordzaak een markeerpunt is geweest.
Het was in een tijd dat Scotland Yard (Londen) nog maar kort inspecteurs in dienst had. Het was een functie die voorheen niet bestond! Het waren zeer gerespecteerde mannen, met een scherp oog voor detail en een onfeilbare intuïtie. De Engelse huishoudens waren zeer gesloten, de traditie was dat alles binnenskamers werd gehouden, overheidsbemoeienis was ook niet gewenst. Dus een dergelijke moordzaak trok veel aandacht in het nieuws. De gebeurtenissen in Road Hill House waren beangstigend en sensationeel tegelijk. Iedereen dacht mee over de mogelijke oplossing van de zaak - die overigens 5 jaar lang onopgelost bleef - velen stuurden een brief naar de krant met aanwijzingen en mogelijke oplossingen.
Mr. Whicher had zo zijn vermoedens, maar hij kon het niet bewijzen en verloor daardoor zijn geloofwaardigheid. Uiteindelijk bleken zijn vermoedens te kloppen, hoewel er toch nog vragen onbeantwoord bleven...

Het boek is ongelooflijk interessant! Niet alleen voor mij als liefhebber van moordmysteries, maar ook als geschiedenis op zich. Ik zou nog véél meer kunnen vertellen over bijzondere wetenswaardigheden over het latere genre moordmysteries, die ik in het boek ben tegen gekomen, maar dat zal ik een andere keer vertellen.
Want eigenlijk moet je het boek gewoon zelf lezen!

Wanneer gebruik je een proloog?

Volgens de Van Dale is een proloog: inleidende rede, voorwoord.

In moordmysteries en thrillers lijken prologen vaker voor te komen dan in andere genres. Dan wordt in de proloog een scène neergezet waarin bijvoorbeeld de seriemoordenaar zijn slachtoffer maakt. De lezer heeft dan al meer informatie dan de hoofdpersoon van het boek. Gegarandeerd spanning!

Toen ik begon met Moord in het Blair House had ik er geen proloog bij.
Na een paar stukjes te hebben geschreven, twijfelde ik over de spanningsboog die ik er in had. Ik dacht, weet je wat, ik schrijf een proloog waarin twee niet nader te noemen personen een rol spelen (zodat de lezer mag raden welk duo het is. Zijn het Alex en Alex of zijn het Lynn en Iris of zijn het Beatrijs en Gertie). Snufje familiehistorie erbij. Een theelepel met hints. Dan zal de lezer meteen in het verhaal gezogen worden en zich de hele tijd af blijven vragen wat de betekenis is van de scène.

Halverwege het schrijven van de rest van het manuscript moest ik concluderen dat ik die proloog met hele verkeerde redenen had geschreven. Ik vond mijn verhaal nog niet spannend genoeg van zichzelf, dus plakte ik er een spannende scène voor. Fout!
Hoewel ik tevreden ben over de stijl van die scène, vind ik inmiddels dat hij niet meer meer thuishoort in het manuscript. Aan het eind van het boek zul je dus ook geen verklaring vinden voor de hints in de proloog.

Wat zijn dan wel goede redenen om een proloog te gebruiken?

1 Vaart
Soms vraagt het verhaal om een introductie van je hoofdpersoon, zijn dagelijks leven, iets over zijn beroep, wat van belang is voor je grote verhaal. In dit geval geeft het gebruik van een proloog je verhaal meer vaart. Al deze informatie gaandeweg in het verhaal verwerken zou gekunsteld kunnen aanvoelen en het kan daarmee te lang duren voordat je bij de kern van het verhaal komt. Bovendien kan het gebruik van teveel flashbacks de vaart uit een verhaal halen en flashbacks moeten heel zorgvuldig gebruikt worden, anders raakt de lezer de draad van het verhaal kwijt.

2 Vooruitblik / terugblik
Soms ligt de sleutel van het verhaal van je hoofdpersoon verborgen in zijn jeugd. Een proloog is uitstekend geschikt om die gebeurtenis uit de jeugd te vertellen.
Of je schets een situatie in de toekomst. Bijvoorbeeld: in de proloog vertel je over hoe je hoofdpersoon leeft in afzondering in een klein Italiaans dorp. Het grote verhaal gaat er dan over hoe het zo ver gekomen is.

3 Een andere tijd
Stel je vertelt het verhaal van een erfgenaam die weinig contact had met zijn familie. In zo'n geval is een proloog heel geschikt om de familiegeschiedenis te vertellen.


Maar goed, ik vond dus dat mijn reden om een proloog te gebruiken niet een juiste reden was. Onderstaande proloog is dus gesneuveld. :-)

De wijngaard was niet wat ze zich er bij hadden voorgesteld. Ze parkeerden hun auto voor het hek van de wijngaard en bleven in de auto zitten.

Het was moeilijk te vinden geweest. Ze waren de smalle weg door de heuvels van de Mendocino regio gevolgd. Gedurende de hele weg waren ze omringd door glooiende groene heuvels, in opperste stilte. Het was adembenemend in puurheid, maar tegelijkertijd verontrustend afgelegen. Onderweg de weg aan iemand vragen had geen zin, ze waren slechts een andere auto tegengekomen en die leek te zijn verdwaald.

Af en toe was er een zijweg, maar dit bleek altijd het begin van een lange oprit. Een rijtje brievenbussen aan het begin gaf het aantal huizen aan. Vanaf de weg was geen enkel huis zichtbaar.

Het rijtje brievenbussen aan de straat waar de wijngaard aan lag was goed verzorgd. De brievenbus van de wijngaard was gemaakt van een klein wijnvat en de letters van de naam stond er ingebrand.

Links en rechts bij het toegangshek stond een bloembak, van een door de helft gezaagd wijnvat, met violen.

Zo ver als ze konden kijken zagen ze groene heuvels. Golvend van hoog naar laag. Ze hielden niet zozeer iets verborgen, meer nog sloten ze de rest van de wereld uit.

‘We zouden het erf op kunnen lopen?’

‘Wat als ze vragen waarvoor we komen?’

‘Dat kunnen we dan toch gewoon zeggen.’

‘Volgens mij was het een vergissing om hier te komen.’

‘We waren op zoek naar antwoorden.’

‘Ik denk dat ik het antwoord al weet: ik zou hier ook zo snel mogelijk vandaan willen.’

geraadpleegde bronnen:
writers knowledge base
schrijven online