donderdag 5 november 2015

Verantwoordingsplicht

De Engelse taal heeft er een mooi woord voor: accountability. Hoewel, het Nederlandse woord verantwoordingsplicht is ook erg mooi.

Dat ik een boek schreef, of wilde schrijven, hield ik lange tijd voor me. Hier op het blog vertelde ik er wel over, sporadisch vertelde ik er wat over op het werk, en binnen de familie nooit.
Mijn zwijgzaamheid werd groter naarmate de banden nauwer werden.

Maar dat verandert. Zweeg ik er voorheen over omdat ik niet wilde hoeven zeggen dat ik al tijden niet aan mijn boek geschreven had, of omdat ik niet af wilde gaan als geen uitgever het zou willen hebben. Ook zweeg ik omdat ik niet wilde dat een ander zou denken dat ik het te hoog in mijn bol zou hebben. 'Poepoeh...denk jij dat jij een boek kan schrijven?!'

Nu merk ik dat er ook voordelen aan zitten wanneer je anderen hebt vertelt dat je aan een boek werkt. Het houdt je bij de les. Als er iemand naar vraagt, dan voel je je gezien, er wordt belangstelling getoond. En wat is een mooier reden om alle bescheidenheid en gêne aan de kant te schuiven en vol enthousiasme over je werk-in-wording te vertellen?

donderdag 10 september 2015

Clubblad Schrijven Magazine

Eigenlijk wilde ik niet weer een abonnement op een tijdschrift. Ongemerkt lopen de kosten per jaar flink op en vaak blijk ik te weinig tijd te hebben om de tijdschriften daadwerkelijk te lezen.
Maar al heel lang lonkte het Schrijven Magazine naar mij. Zou het wat toevoegen vroeg ik mij af? Zou ik er door geïnspireerd raken? Gemotiveerd?
Toen kwam er een aanbieding voorbij en ik wilde me toch op een of andere manier aansluiten bij een club van schrijvende mensen, dat ik deze aanbieding aangegrepen heb.

En ik ben niet teleurgesteld. Het is heel anders dan ik had gedacht. Het is een laagdrempelig tijdschrift, eigenlijk meer een clubblad voor schrijvende mensen. Je vraagt je af wat je allemaal kunt schrijven over schrijven. Nou, dat blijkt best veel. Het is dus een clubblad vol geschrijf over geschrijf. Dus waarom zou mijn geschrijf overbodig zijn?!
Het enige waar ik nog achteraan moet is de verzending van de beloofde cadeaus, daar heb ik nog niets van gezien. Ik koos trouwens voor het boek Van kort verhaal naar roman van Inge Schouten.

Kijk hier voor de abonnementsactie van Schrijven Magazine.


donderdag 3 september 2015

Week van het schrijven

Het schrijfseizoen is weer geopend. De opleidingen gaan weer van start, de scholen zijn weer open. Er starten weer volop workshops, cursussen, retraites, lezingen, schrijfcafés.

Een langdurige opleiding ga ik niet volgen, vanwege tijd en geld. Maar er worden volop (gratis) schrijfactiviteiten aangeboden in de Week van het schrijven, dat ik daar wel iets van mijn gading vind.

Week van het schrijven 2015: 5 tot en met 13 september

De Week van het Schrijven 2015Week van het Schrijven 2015

Thema: beter schrijven, beter leven

Het publiceren in boekvorm is niet het enige doel van auteurs. Voor veel schrijvers is schrijven een vast onderdeel van het leven geworden. Een manier om te ordenen, te verwerken, te reflecteren, te ontspannen, te verbazen....Tijdens de Week van het Schrijven 2015 staat die nieuwe kijk op schrijven centraal. De Week van het Schrijven vindt plaats van zaterdag 5 september t/m zondag 13 september.


Meer informatie op schrijvenonline.

donderdag 27 augustus 2015

Wat als je het boek van een van je peers niet zo goed vindt....

Een van de adviezen die je als aspirant schrijver krijgt is om veel te lezen. Vooral veel boeken lezen van schrijvers die je bewondert en boeken die binnen jouw genre vallen.

Om die reden was ik buitengewoon nieuwsgierig naar de nieuwe Poirot. Weliswaar kende ik het werk van Sophie Hannah niet, maar ze werd hoog aangeprezen en ik kende Poirot natuurlijk wel.

Maar wat nou als je het boek van die gevestigde schrijver helemaal niet zo goed vindt. Of wat nou als je niet begrijpt waarom er zoveel te doen is om een boek, terwijl jij het als lezer maar middelmatig (of zelfs onder de maat) vindt. Want hé, wie ben jij nou, jij hebt tenslotte nog nooit een boek gepubliceerd!

Dat overkwam me met de nieuwe Poirot. Ik had er enthousiast over willen schrijven, maar dan had ik moeten liegen. Had je het zelf beter gekund? vroeg mijn schrijversgeweten. En zo ja, hoe had het dan beter gemoeten?

Zodoende nam ik mijn bezwaren eens goed onder de loep. Wát vond ik er niet goed aan? 
Wanneer ik dat duidelijk zou hebben, dan zou ik het ter verbetering van mijn eigen verhaal kunnen gebruiken, in plaats van het gebruiken om het boek van een ander af te kraken. 
Want als ik me erger aan bepaalde zaken bij een ander, dan gaat het vast om punten die ik belangrijk vind in een verhaal. Punten waaraan ik vind dat een goed verhaal moet voldoen. 

Lengte
De Monogram Moorden is zeker 100 pagina's te lang. De redacteur is te vriendelijk geweest. Het hulpje van Poirot heeft een prachtige zoektocht gedaan naar de dominee en zijn vrouw, hij deed interessante ontmoetingen, maar waren die bladzijden noodzakelijk voor het verhaal? Het wekte meer de suggestie dat het van belang was, maar dit bleek uiteindelijk niet het geval. Opvallend genoeg deze stukken van het boek het meest uitgewerkt.
Wees dus kritisch op de hoeveelheid verhaallijnen. Draagt het bij aan het totaalplaatje? Is het een schakel in het geheel, of is het voor de sfeer? Zo niet, laat het weg. 

Waarheidsgetrouwheid van de protagonist
Deze Poirot was niet waarheidsgetrouw. In dit boek dronk hij koffie. Sinds wanneer drinkt Poirot koffie? Poirot is van de tisane. Ook werden zijn eigenaardige karaktertrekken te veel aangezet. Poirot is wel een man die overtuigd is van zijn eigen kunnen, maar hij was beslist niet zo vol van zichzelf in de boeken van Agatha Christie als in dit boek van Sophie Hannah.
Zorg dat je hoofdpersoon een mens blijft en niet een karikatuur. 

Het slot
Poirot staat er om bekend (en meerdere detectives van Agatha Christie en ook Baantjer trouwens) dat hij aan het eind van het verhaal de aanwezigen bij zich verzamelt en vervolgens óf de moord uitlegt óf tegelijk de dader ontmaskert. In De Monogram Moorden neemt de auteur heel erg veel tijd om uitleg aan het raadsel te geven. Het neemt bijna 1/3 van het boek in beslag! Het is een boek op zich. Poirot komt met heel veel informatie waar eerder in het boek niet naar gehint is of is niet in het boek aan de orde gekomen. Als lezer gaf mij dat het gevoel dat ik de puzzel sowieso nooit had kunnen oplossen. Het was ook onnodig complex. Het ging niet om details waarvan ik de betekenis niet eerder had gezien, maar er waren gewoon hele gebeurtenissen die buiten mij als lezer omgegaan waren.
Zorg dat de lezer bij het verhaal betrokken blijft, neem de lezer serieus. 

Titel
In De Monogram Moorden worden de slachtoffers gevonden met een manchetknoop in de mond. Van wie die manchetknopen nu uiteindelijk waren, dat wordt wel uitgelegd. Weliswaar is de weg er naartoe vrij omslachtig en soms vergezocht, maar het wordt wel verklaard. Wat niet verklaard wordt, is waarom de knopen nu juist in de mond gedaan moesten worden.
Ik kreeg het gevoel dat de titel ooit een keer bedacht is, want het allitereert zo lekker en dat er vervolgens een verhaal omheen gesponnen is.
Zorg dat de titel van het boek de lading dekt en zorgt dat het volledig verklaard wordt. 



donderdag 20 augustus 2015

Moord in Blair house langs de meetlat van de 5 formules om de detectives van Agatha Christie op te lossen

Schrijven Online deelde een stuk van de NRC over de 5 formules om de detectives van Agatha Christie op te lossen. 

Wetenschappers hebben geprobeerd een soort wiskundigheid te vinden in de boeken van Agatha Christie. Op 15 september is het 125 jaar geleden dat zij werd geboren.

De 5 formules zijn:

1. Vrouwelijke daders komen terug in verhalen waarin met de auto of per trein wordt gereisd, terwijl mannelijke daders juist terugkomen in verhalen waarin de personages zich per boot of vliegtuig voortbewegen

2. De daders zijn vaak familie van het slachtoffer. Partners doden uit liefde, familieleden hebben andere motieven

3. Mannelijke daders wurgen en als het slachtoffer is doodgestoken of gestikt dan is de dader waarschijnlijk een dokter

4. Als het verhaal zich in een landhuis afspeelt, is er 75% kans op een vrouwelijke dader

5. De vrouwelijke dader wordt opgespoord dankzij een huiselijk voorwerp, mannelijke daders door informatie of logica.

Ik kan mij herinneren dat wetenschappers een keer eerder haar boeken op wiskundig manier hebben geanalyseerd. Er was destijds een reportage over op tv. Ik kan mijn herinneren dat ze hadden ontdekt dat het meest gebruikte woord 'said' was. En dat haar pockets altijd rond de 250 pagina's hadden.

In ieder geval leek het me interessant om mijn manuscript eens tegen tegen meetlat te leggen.

1) Beatrijs en Gertie komen met het vliegtuig. Verder spelen vooral auto's een rol.
Geen check dus.

2) De dader is zeker familie en andere motieven dan de liefde.
Check.

3) En vrouwelijke daders geven vaker vergif?
Geen check.

4) 100% landhuis !
Check

5) Ow jee...hoe zat het nou ook al weer?
Ik moet snel het manuscript checken....

zondag 9 augustus 2015

Naar een nieuw niveau

Het werk aan mijn manuscript ligt een beetje stil.
Nadat een kennis het voor me had gelezen, ging ik vol inspiratie aan de slag met herschrijven, maar het kwam weer stil te liggen. Te weinig tijd, te weinig vertrouwen. En zo ontwijk ik al een tijdje mijn manuscript.
Maar nieuwe tijden zijn aangebroken, mijn verhaal roept me, Beatrijs roept me. Ze wil tot leven gewekt worden. Daarom wil ik de komende tijd me weer richten op het verhaal, nadenken en ondernemen en schrijven. 

Het voelde ook niet meer goed om het verhaal hier op het blog te hebben staan, daarom heb ik alle 165 delen weggehaald. Ik wil het even weer achter de schermen koesteren, voor mezelf, totdat ik vind dat het weer naar buiten kan.

Aan het manuscript werkte ik nauwelijks, maar ik bleef wel heel veel schrijven. Voor Anita's Dagboek, stukken die ik op wilde sturen naar tijdschriften en voor (en samen met) mijn meiden schreef ik een kinderverhaal. Allemaal stukken tekst die ik de moeite waard vind om meer aandacht te geven. Naast het schrijven was ik ook veel aan het lezen over schrijven en het zoeken naar mijn drijfveren in het schrijven. Over die weg, het zoeken en het vinden, daar ga ik vanaf nu meer over schrijven op dit blog. Hiermee hoop ik mezelf de focus te geven voor het afmaken van het manuscript van Moord in Blair House.


zaterdag 7 februari 2015

Gaslight: het debuut van Angela Lansbury

Soms word ik enthousiast van mijn eigen enthousiasme. Dan lees ik een flinter informatie die mijn interesse wekt en hoe meer ik er over lees, hoe enthousiaster ik er over word.

Zo gebeurde dat met de film Gaslight. Het debuut van Angela Lansbury.
Ze was amper 18 jaar. De film is uitgekomen in 1944, dus zal in 1943 opgenomen zijn. Het is gebaseerd op een al even populair toneelstuk. Dat het eens een toneelstuk was zie je terug aan de weinige locaties waar de film zich afspeelt. Zo knap wanneer een regisseur dat lukt!
Ingrid Bergman speelt er in. Het is een detective. Angela Lansbury speelt het wulpse dienstmeisje. Ze werd genomineerd voor een Academy Award voor deze rol.

Een paar maanden terug bestelde ik de dvd en het stelde absoluut niet teleur! Het verhaal staat ook in deze tijd nog ijzersterk overeind en er wordt door alle spelers fenomenaal geacteerd.
Als zelfbenoemde foodie, vond ik het fragment waarin de buurvrouw van Ingrid Bergman haar een digestive koek aanbied een interessante. De digestive koekjes kennen wij nu alleen nog maar van verkade, maar toen ging het nog op zelfgebakken koeken. Oh ja, het is een zwart/wit film.






Dit is wat Bol.com zegt over de film Gaslight.
Lichten flikkeren en doven. Voetstappen weerklinken op een afgesloten zolder. Mysterieuze voorvallen die enkel de kwetsbare jonge vrouw Paula ziet en hoort. Op den duur begint ze te geloven dat ze gek wordt. Precies waar haar verraderlijke echtgenoot Gregory op hoopt. Gaslight, eregisseerd door George Cukor, is een briljante vingeroefening in onzekerheden. Ingrid Bergman won haar eerste Oscar met de vertolking van een vrouw die alanceert op de grens tussen hoop en waanzin. Charles Boyer zette met zijn gladde, gewiekste Gregory een personage neer dat afweek van de rollen die hij doorgaans speelde en werd voor een Oscar genomineerd. Joseph Cotten, Dame May Whitty en de nauwelijks 18 jaar oude debutante Angela Lansbury, meteen goed voor een nominatie, vervolledigen de ijzersterke cast. Ook de Victoriaanse decors werden voor hun perfecte sfeerschepping met een Oscar bekroond.

dinsdag 6 januari 2015

Mijn schrijftip op SchrijvenOnline

SchrijvenOnline deed een oproep voor schrijftips. Ik stuurde een tip in en kreeg bericht dat ze het wilden gebruiken. Vandaag verscheen het op SchrijvenOnline. Ik ben er helemaal mee in mijn nopjes!

Klik hier voor de link, of lees de tekst hieronder. 


Karakterkaarten maken voor je personages

6 Januari 2015
Karakterkaarten maken voor je personagesWanneer je – zoals ik – met lange tussenpozen werkt aan het redigeren van je manuscript, omdat je je tijd moet verdelen tussen baan, gezin en boek, omdat de onzekerheid toeslaat, omdat je het druk hebt, je door twijfel wordt verlamd, of omdat je redigeren gewoon niet het leukste onderdeel van het schrijven van een boek vindt, dan willen personages wel eens vervagen.

Karakterkaarten houden je personage levendig

Het maken van karakterkaarten helpt je om jouw personages levendig te houden en het helpt je om in het verhaal te blijven of er in terug te keren.
Karakterkaarten bevatten een mini-cv van een personage. Naam, leeftijd, geslacht, beroep, hobby’s, uiterlijke kenmerken, eigenaardigheden, rol ten opzicht van andere personages (broer, moeder, leraar, dader, slachtoffer). Om de verbeelding te versterken kun je er een foto bij zoeken, uit een tijdschrift of van het web. Of je kunt zelf een portret tekening maken.  

Papieren of digitale karakterkaarten?

Digitaal of papier…dat is het moderne dilemma. Het voordeel van digitale kaarten is de mogelijkheid om snel digitale foto’s aan je kaart te koppelen. Het voordeel van papieren kaarten is de mogelijkheid om ze boven je werkplek te hangen. Zo kun je de kaarten ophangen in de volgorde waarin ze hun intrede doen in het verhaal en zie je meteen of een bepaald personage te vroeg of juist te laat ten tonele verschijnt.

Pinterest

Karakterkaarten maken voor je personagesBron howtoplanwriteanddevelopabook.blogspot.comVoor mijn manuscript Moord in het Blair House – een traditioneel moord mysterie – maakte ik op Pinterest een verborgen bord aan voor mijn karakterkaarten. De meeste afbeeldingen zocht en vond ik op het web. Een enkel portret heb ik zelf getekend. Pinterest is een eenvoudig en goedkoop middel om mee aan de slag te gaan.
Waarschijnlijk kan ik het niet laten om ook nog papieren kaarten te maken. Ik zie het wel voor me, een wand met al die deelnemers aan het mysterie. Het zal tijd en inzet kosten, maar dat kweekt karakter.
Door: Anita Willems-Veenstra
In 2012 heeft Anita de uitdaging gesteld om haar idee voor een traditioneel moord mysterie uit te werken en daadwerkelijk af te maken. Dit deed ze online op het blog Moord in het Blair House en schreef het verhaal in 165 dagen, verspreid over twee jaar. Nu werkt ze aan het redigeren van de ruwe versie van het manuscript. Ondertussen schrijft ze op het blog verder over haar ontdekkingen over het genre moord mysterie, over aanverwante boeken die ze erover leest, of over wat haar inspireert bij het schrijven van haar manuscript. Of juist over waar het stagneert.
Daarnaast schrijft ze op Anita's Dagboek. Op dit blog schrijft ze over dagelijkse belevenissen. Over het moederschap, over opvoeding, over huishoudelijke zaken, over mediteren, over bewuster en kritischer leven. Tot slot plaatst ze af en toe een kinderverhaaltje op De Schatzolder.

zondag 7 december 2014

Alles wat je altijd wilde weten over het genre moord mysterie

Laatst schreef ik hoe De vermoedens van Mr Whicher of DeMoord in Road Hill House een schat aan wetenswaardigheden bevat die tegenwoordig in vrijwel elke detective roman terug te vinden zijn. Ik wilde graag wat meer over die wetenswaardigheden schrijven, maar het zijn er zo veel dat het meer op z’n plek was om er een apart bericht van te maken. Zelfs nu ik er een apart bericht van heb gemaakt, zijn het eigenlijk nog teveel. Maar misschien pakt het jou net zo, zoals het mij pakte en ben je in no-time aan het eind van dit stukje. 




Dwarsverbanden
Bij het lezen van De Moord in Road Hill House ontdekte ik dat er enorm veel verbanden en dwarsverbanden zijn in het genre moordmysterie. Verbanden tussen werkelijkheid en boeken en film, maar ook tussen films onderling en tussen boeken onderling. Uiteindelijk wordt er blijkbaar steeds uit dezelfde vijver aan motieven, settings en wijze van moorden geput.
Al lezende in De Moord in Road Hill House viel mij op dat ik voor Moord in het Blair House bewust èn onbewust ook uit die vijver gevist heb. Alleen de vergelijkbare titel is al opvallend!

Aantal personages
Ik heb eens een documentaire gezien waarin de boeken van Agatha Christie op wetenschappelijke wijze ontleed werden. Zo ontdekten de onderzoekers dat Agatha Christie altijd tussen de 9 en 11 personages opvoerde. Te weinig zou het mysterie te makkelijk maken, te veel zou het verhaal te ingewikkeld maken.
In het Road Hill House woonden of werkten 12 personen.
Moord in het Blair House heeft 12 personages, waardoor ik me afvraag of ik wellicht teveel heb. Maar ook: ligt de oorsprong van het aantal personages in een moordmysterie bij de Moord in Road Hill House?

Flora
Het is opvallend hoe bloemen en tuinieren terugkomen in klassieke moord mysteries. Mr Whicher’s vader had een kwekerij in lavendel. In het Londense stadsdeel Lavender Hill werd in die tijd veel lavendel verbouwd. Whicher heeft er later ook nog gewoond.  De voorliefde voor tuinieren komt ook terug in De vermoedens van Mr Whicher, volgens mij is er een schrijver die een speurder bedacht heeft die van tuinieren houdt. ….maar dat kan ik jammer genoeg even niet terugvinden in het boek.     
Agatha Christie laat ook vaak tuinen en bloemen terugkomen in haar boeken (‘How does your garden grow’), en Jessica Fletcher is ook een liefhebber van flora. In Moord in het Blair House is Beatrijs Vogel ook een vervend tuinierster, maar dat die link al zo vroeg werd gelegd tussen mysterie en speurder, dat was nieuw voor mij.

Waanzin
Is het niet heerlijk en vooral geruststellend om moorddadig gedrag toe te schrijven aan waanzin? Het komt in heel veel boeken en films voor. Gedrag dat we niet kunnen bevatten moet wel voortkomen uit gekte.

In De vermoedens van Mr Whicher wordt gezegd dat de eerste mevrouw Kent geestesziek zou zijn. Een eigenschap die erfelijk is, zo wordt althans gesuggereerd. Dat zorgde er voor dat het gedrag van dochter Constance met argusogen werd bekeken.

Aan het eind van het boek wordt een hele interessante en vooral plausibele medische verklaring gegeven voor mevrouw Kent’s geestestoestand. En die had alles te maken met de SOA die meneer Kent mee naar huis bracht!

In Moord in het Blair House komt ook de suggestie van waanzin naar voren. Ik beschrijf daarin de geschiedenis van een horror huisarts. Een man die zijn patiënten ziek hield om er financieel beter van te worden. Ook ik wek de suggestie dat een van de huidige gasten van het Blair House de nakomeling is van deze huisarts en wellicht erfelijk belast met dezelfde duistere eigenschap.

In de tijd van de Moord in Road Hill House schreef de The Times in 1853 een stuk over krankzinnigheid en probeerde het te definiëren.
‘Niets valt moeilijker te definiëren dan de scheidslijn tussen geestelijk gezond en geestelijk gestoord […] Maakt men de definitie te eng, dan wordt ze betekenisloos; maakt men haar te ruim, dan komt de gehele mensheid in het vangnet terecht. Strikt genomen zijn wij allen gestoord wanneer we toegeven aan hartstochten, aan vooroordelen, aan ondeugden, aan ijdelheid; maar indien alle hartstochtelijke, vooringenomen en ijdele mensen zouden worden opgesloten als geestesziek, wie krijgt dan de sleutel van het gesticht in bewaring?’
(terug te vinden op pag. 188)

Vrouwelijke amateur speurder
Een van de getuigen die wordt opgeroepen in de rechtszaak inzake de moord op Saville Kent was mevrouw Eliza Dallimore, echtgenote van lokale politieagent William Dallimore. Mevrouw Dallimore had gesprekken met kindermeisje Elizabeth Gough gevoerd toen laatstgenoemde als verdachte op het politiebureau verbleef.
Mevrouw Dallimore somde alle verdacht lijkende opmerkingen van het kindermeisje op, maar kon alleen maar op hoon van de raadsman van Gough rekenen en werd uitgelachen door de aanwezigen in de zaal.

Mevrouw Dallimore was onthutst over de lichtzinnige stemming in de rechtszaal. ‘Ik vind niet dat er gespot moet worden met zo’n ernstige kwestie,’ zei ze. […]
‘Het is een hele ernstige zaak, mijnheer, wie de moord heeft begaan.’
(Op pag. 251)

Het lijkt of alle vrouwelijke speurders in boeken en films na haar, kopieën zijn.  Ze zijn gedreven, plaatsen gerechtigheid boven alles en zijn vertrouwen wekkend. Maar ze worden ook betutteld! Deze mevrouw Dallimore doet me erg denken aan Margaret Rutherford toen zij de rol van Miss Marple speelde.



Trivia
Detecteren
De oorsprong van het woord ‘detecteren’ komt van het Latijnse de-tegere, ‘ont-dekken, het dak weghalen’, en de allereerste manifestatie van de detective was de kreupele duivel Asmodee, ‘de vorst der demonen’, die de daken van huizen oplichtte om de bewoners te bespieden. (pag. 214)

Echtscheiding en detectives
Echtscheiding werd in 1858 gelegaliseerd. Detectives hielden zich voornamelijk bezig met echtscheidingszaken. Wanneer een man van zijn vrouw af wilde was er bewijs van overspel nodig, maar als een vrouw van haar man af wilde, was er bewijs van wreedheid voor nodig.  (pag. 263)

De eerste moord in een trein
In 1864 vond de eerste moord in een trein plaats. Britse bankier Thomas Briggs werd door een jongeman – Franz Müller - beroofd en vermoord en uit zijn compartiment gegooid. De machinist van de trein die in tegenovergestelde richting reed zag het slachtoffer liggen in het gras langs het spoor. Komt dit je bekend voor? De gelijkenis met Agatha Christie’s  4.50 from Paddington dringt zich wel heel erg op!  Helemaal als je weet dat de bankier  de trein van 9.50 uur nam.
In Agatha Christie’s 4.50 from Paddington is een vrouw getuige van een moord in een trein. Twee treinen rijden een tijdje naast elkaar, in dezelfde richting, maar op een ander spoor. In de tegenoverliggende trein schiet een rolgordijn omhoog, en zo is te zien hoe een vrouw wordt gewurgd. Van een lijk is bij navraag geen sprake, dus moet ze wel uit de trein gegooid zijn…
Het boek 4.50 from Paddington is o.a. verfilmd als Murder, She Said (hé, klinkt als Murder, she wrote) met, ja daar is ze weer, Margaret Rutherford.



De eerste detective roman
Wilkie Collins schreef kort na de Moord in Road Hill House het boek Moonstone. Dit boek wordt heden ten dage beschouwd als het fundament van de detective roman.

Kortom, ik vond het boek De vermoedens van Mr Whicher heel inspirerend. Voor mij zijn de achtergronden binnen het genre minstens zo interessant als het lezen of schrijven van een moordmysterie.
















maandag 17 november 2014

Pas op! Verzamelgevaar!

Wees gewaarschuwd, als je dit bericht gelezen hebt dan kun je besmet raken met een nieuw verzamelvirus. Een zeer hardnekkig virus, want ook al heb je al alle 75 delen van een vorige Agatha Christie uitgave, dan nóg bestaat de kans dat je gewoon weer opnieuw wilt beginnen met verzamelen. :-))

Uitgeverij Mistral brengt in een heel aantrekkelijk gestileerde hardcover opnieuw delen uit van de boeken van Agatha Christie. Ik heb al héél wat mooie kaften voorbij zien komen...
Vorige week kocht ik mijn eerste exemplaar aangeschaft: De Moord op Roger Ackroyd. Hierin geeft Hercule Poirot voor het eerst acte de présence. De delen kosten € 12,50 per stuk en ik heb het heerlijke vooruitzicht om mezelf elke maand 1 exemplaar cadeau te doen van mijn zakgeld.



Mistral heeft de rechten gekocht van Christie's boeken. Voorheen verschenen de boeken van Agatha Christie bij Luitingh Sijthoff. (zie hier voor meer info)
De reeks van 75 delen van laatstgenoemde uitgever heb ik destijds verzameld. Een heel herkenbare kleurige reeks. Ze zijn nog steeds (tweedehands) te krijgen.


woensdag 5 november 2014

De vermoedens van Mr. Whicher


De moordzaak waar alle moordmysteries en detectives op gebaseerd zijn...





Ik zag dat het boek nu voor 6,90 te krijgen is bij Bol...ik denk dat ik er voor mezelf een aanschaf als naslagwerk. 

Een tijd terug deed ik een google op 'klassieke detective verhalen' en kwam dit boek tegen. Ik heb het net uitgelezen!

De moord in Road Hill House is de oorsprong van alle plots in moordmysteries, van alle detective romans, van het hele moordgenre! Mr. Whicher is de blauwdruk van alle speurders die ooit zijn opgevoerd in speurderromans. Charles Dickens, Edgar Allan Poe, Arthur Conan Doyle, Wilkie Collins, Henry James, zij raakten allemaal geïnspireerd door de gebeurtenissen in Road Hill House.

In 1860 werd de 3 jarige Saville Kent met een doorgesneden keel gevonden in de drek van het wc-huisje van Road Hill House. Hij was midden in de nacht uit zijn bedje gehaald en ongezien meegenomen. Al snel werd duidelijk dat de dader een bewoner van het huis moest zijn. Waarom had het kindermeisje die bij hem op de kamer sliep niets gehoord? Waarom snelde vader Samuel Kent met de koets naar het dichtstbijzijnde dorp toen hij hoorde van de vermissing van zijn zoon? Wat was de rol van de tweede echtgenote van Samuel Kent? Was de eerste mevrouw Kent echt gek geweest? Hadden de kinderen Constance en William, die als enige een eigen slaapkamer hadden, de gelegenheid om Saville te vermoorden?

De moord op de kleine Saville Kent is waar gebeurd en in het boek reconstrueert Kate Summerscale dit tot in detail. Het boek is niet alleen rijk aan informatie over de moordzaak, maar ook de levenswandel van de betrokkenen worden uitgebreid beschreven. Soms wijdt ze teveel uit of probeert te bloemrijk een beeld te schetsen, maar het is duidelijk dat ze heel diepgravend onderzoek heeft gedaan.

Het boek is niet alleen een schets van de moordzaak, maar wat het vooral doet is de tijd duiden waarin het zich afspeelde en hoe die moordzaak een markeerpunt is geweest.
Het was in een tijd dat Scotland Yard (Londen) nog maar kort inspecteurs in dienst had. Het was een functie die voorheen niet bestond! Het waren zeer gerespecteerde mannen, met een scherp oog voor detail en een onfeilbare intuïtie. De Engelse huishoudens waren zeer gesloten, de traditie was dat alles binnenskamers werd gehouden, overheidsbemoeienis was ook niet gewenst. Dus een dergelijke moordzaak trok veel aandacht in het nieuws. De gebeurtenissen in Road Hill House waren beangstigend en sensationeel tegelijk. Iedereen dacht mee over de mogelijke oplossing van de zaak - die overigens 5 jaar lang onopgelost bleef - velen stuurden een brief naar de krant met aanwijzingen en mogelijke oplossingen.
Mr. Whicher had zo zijn vermoedens, maar hij kon het niet bewijzen en verloor daardoor zijn geloofwaardigheid. Uiteindelijk bleken zijn vermoedens te kloppen, hoewel er toch nog vragen onbeantwoord bleven...

Het boek is ongelooflijk interessant! Niet alleen voor mij als liefhebber van moordmysteries, maar ook als geschiedenis op zich. Ik zou nog véél meer kunnen vertellen over bijzondere wetenswaardigheden over het latere genre moordmysteries, die ik in het boek ben tegen gekomen, maar dat zal ik een andere keer vertellen.
Want eigenlijk moet je het boek gewoon zelf lezen!





donderdag 30 oktober 2014

Wanneer gebruik je een proloog?

Volgens de Van Dale is een proloog: inleidende rede, voorwoord.

In moordmysteries en thrillers lijken prologen vaker voor te komen dan in andere genres. Dan wordt in de proloog een scène neergezet waarin bijvoorbeeld de seriemoordenaar zijn slachtoffer maakt. De lezer heeft dan al meer informatie dan de hoofdpersoon van het boek. Gegarandeerd spanning!

Toen ik begon met Moord in het Blair House had ik er geen proloog bij.
Na een paar stukjes te hebben geschreven, twijfelde ik over de spanningsboog die ik er in had. Ik dacht, weet je wat, ik schrijf een proloog waarin twee niet nader te noemen personen een rol spelen (zodat de lezer mag raden welk duo het is. Zijn het Alex en Alex of zijn het Lynn en Iris of zijn het Beatrijs en Gertie). Snufje familiehistorie erbij. Een theelepel met hints. Dan zal de lezer meteen in het verhaal gezogen worden en zich de hele tijd af blijven vragen wat de betekenis is van de scène.

Halverwege het schrijven van de rest van het manuscript moest ik concluderen dat ik die proloog met hele verkeerde redenen had geschreven. Ik vond mijn verhaal nog niet spannend genoeg van zichzelf, dus plakte ik er een spannende scène voor. Fout!
Hoewel ik tevreden ben over de stijl van die scène, vind ik inmiddels dat hij niet meer meer thuishoort in het manuscript. Aan het eind van het boek zul je dus ook geen verklaring vinden voor de hints in de proloog.

Wat zijn dan wel goede redenen om een proloog te gebruiken?

1 Vaart
Soms vraagt het verhaal om een introductie van je hoofdpersoon, zijn dagelijks leven, iets over zijn beroep, wat van belang is voor je grote verhaal. In dit geval geeft het gebruik van een proloog je verhaal meer vaart. Al deze informatie gaandeweg in het verhaal verwerken zou gekunsteld kunnen aanvoelen en het kan daarmee te lang duren voordat je bij de kern van het verhaal komt. Bovendien kan het gebruik van teveel flashbacks de vaart uit een verhaal halen en flashbacks moeten heel zorgvuldig gebruikt worden, anders raakt de lezer de draad van het verhaal kwijt.

2 Vooruitblik / terugblik
Soms ligt de sleutel van het verhaal van je hoofdpersoon verborgen in zijn jeugd. Een proloog is uitstekend geschikt om die gebeurtenis uit de jeugd te vertellen.
Of je schets een situatie in de toekomst. Bijvoorbeeld: in de proloog vertel je over hoe je hoofdpersoon leeft in afzondering in een klein Italiaans dorp. Het grote verhaal gaat er dan over hoe het zo ver gekomen is.

3 Een andere tijd
Stel je vertelt het verhaal van een erfgenaam die weinig contact had met zijn familie. In zo'n geval is een proloog heel geschikt om de familiegeschiedenis te vertellen.


Maar goed, ik vond dus dat mijn reden om een proloog te gebruiken niet een juiste reden was. Onderstaande proloog is dus gesneuveld. :-)


De wijngaard was niet wat ze zich er bij hadden voorgesteld. Ze parkeerden hun auto voor het hek van de wijngaard en bleven in de auto zitten.
Het was moeilijk te vinden geweest. Ze waren de smalle weg door de heuvels van de Mendocino regio gevolgd. Gedurende de hele weg waren ze omringd door glooiende groene heuvels, in opperste stilte. Het was adembenemend in puurheid, maar tegelijkertijd verontrustend afgelegen. Onderweg de weg aan iemand vragen had geen zin, ze waren slechts een andere auto tegengekomen en die leek te zijn verdwaald.
Af en toe was er een zijweg, maar dit bleek altijd het begin van een lange oprit. Een rijtje brievenbussen aan het begin gaf het aantal huizen aan. Vanaf de weg was geen enkel huis zichtbaar.
Het rijtje brievenbussen aan de straat waar de wijngaard aan lag was goed verzorgd. De brievenbus van de wijngaard was gemaakt van een klein wijnvat en de letters van de naam stond er ingebrand.
Links en rechts bij het toegangshek stond een bloembak, van een door de helft gezaagd wijnvat, met violen.
Zo ver als ze konden kijken zagen ze groene heuvels. Golvend van hoog naar laag. Ze hielden niet zozeer iets verborgen, meer nog sloten ze de rest van de wereld uit.
‘We zouden het erf op kunnen lopen?’
‘Wat als ze vragen waarvoor we komen?’
‘Dat kunnen we dan toch gewoon zeggen.’
‘Volgens mij was het een vergissing om hier te komen.’
‘We waren op zoek naar antwoorden.’
‘Ik denk dat ik het antwoord al weet: ik zou hier ook zo snel mogelijk vandaan willen.’











geraadpleegde bronnen:
writers knowledge base
schrijven online


zaterdag 18 oktober 2014

Poirot fan vindt schat in een koffer van Agatha Christie's moeder

Vorige week kwam ik onderstaand bericht tegen. Stel je voor!

Je bent fan van Poirot en koopt op een veiling in Greenway House (het huis waar Agatha Christie gewoond heeft) een oude reiskist die ooit toebehoorde aan de moeder van Agatha Christie. Je betaalt 100 Engelse ponden. Het veilinghuis komt de kist bij je thuis afleveren en dan zie je dat er een geldkist in zit. Op slot en de sleutel zit er niet bij. Dat was in 2006 en al die tijd ga je niet op zoek naar een manier om 'm open te maken, maar ga je liever fantaseren over wat er in zit. Het zou tenslotte eens een teleurstelling kunnen worden. 
Maar wanneer je in 2010 werklui over de vloer hebt die bezig zijn om je huis te renoveren, dan vraag je toch eens of ze met een koevoet het kistje open willen wrikken. 
En dan sla je steil achterover!
Je hebt als echte fan de biografie van Christie gelezen en je herkent de sieraden die in de geldkist zitten meteen aan de beschrijving uit de boeken. 

De fan is Jennifer Grant en koos er voor om de sieraden te laten veilen. Op 8 oktober van dit jaar zijn ze verkocht voor 49.275 Engelse pond. 

Ik weet niet wie de sieraden heeft gekocht (het zou gekocht kunnen zijn door de Christie Trust), maar het voelt wel een beetje als heiligschennis dat je als Christie fan er voor kiest om ze te laten veilen voor het geld en de sieraden niet terugbrengt naar de bron. Ik ben er dan meer een voorstander van ons de geschiedenis compleet te houden. Maar ja, de Christie Trust doet blijkbaar ook wel eens wat spullen van de hand, door de koffer te verkopen. 

Jennifer in ieder geval is dik tevreden met de opbrengst. Zij betaalt er haar badkamerverbouwing van en wil een boot kopen. Mmmm....wat een teleurstelling. 
Misschien had ze beter het mysterie kunnen laten bestaan en de geldkist dicht laten. 

bericht van telegraph.co.uk.

Agatha Christie delivers another mystery beyond the grave 

Jewels belonging to the murder mystery author Agatha Christie have been discovered in a battered trunk bought for £100.

jewellery found in the antiques box formerly owned by Agatha Christie's mother.: Agatha Christie delivers another mystery beyond the grave
Image 1 of 3
Jewellery found in the antiques box formerly owned by Agatha Christie's mother. Photo: JEFF GILBERT
It is a tale worthy of one of Agatha Christie's most intriguing mysteries. 
A seemingly innocuous trunk bought for £100 appears to have produced some of Christie's family jewels worth thousands of pounds, including her mother's engagement ring.
When Jennifer Grant, an Agatha Christie enthusiast, bought the battered canvas trunk at a sale of the contents of Greenway House, the author's former home in Devon, she had no idea of its hidden treasures.
The trunk, which bears the initials 'C.M.M.' – those of Christie's mother, Clara Margaret Miller – was sold by the auctioneers Bearnes Hampton & Littlewood in September 2006, two years after the death of Rosalind Hicks, Christie's only daughter, who lived at Greenway until she died.
But when the trunk was delivered, Ms Grant discovered that it also contained a locked box.

"When I received it, I realised it contained a locked strongbox and the auctioneer had no knowledge of a key," she said. "It was a talking point at dinner parties for years but I never thought there might be anything in it."
Curiosity recently got the better of Ms Grant while she was having building work done in her house, and she asked a builder to prise open the box with a crowbar. She was amazed at what she discovered inside.
"There was a hoard of sovereigns – 35 gold sovereigns and 17 half-sovereigns – in a small crocheted bag, a diamond ring and a beautiful buckle-shaped brooch wrapped in crumpled tissue paper in a cardboard box," she said. 
In her autobiography published in 1977, a year after her death, Christie, the best-selling author of all time, described some of her mother's jewellery that she and her sister, Madge, admired and hoped to inherit. 
She wrote: "My mother's valuable jewellery consisted of 'my diamond buckle, my diamond crescent and my diamond engagement ring' ... They were all earmarked for the future on my mother's demise. 
"Madge was to have ... the diamond crescent ... I was to have ... the diamond buckle."
It is not known whether Christie inherited the items and chose to store them in the trunk, or whether she kept the trunk without ever realising that the jewellery was inside.
"I was thrilled that I had something that touched Agatha Christie's life," said Ms Grant, who contacted Homes & Antiques magazine, which features the jewels in its April issue, published on March 3. 
The magazine arranged for a valuation of the jewels by John Benjamin, a jewellery specialist and contributor to the BBC's Antiques Roadshowprogramme. 
Mr Benjamin valued the coins at £5,500; the ring, which is set with three brilliant-cut diamonds, at £2,500 to £3,000; and the brooch at £5,500 to £7,000. 
However, he said the items could be worth much more if evidence emerged of the story behind them.
He said: "If we can prove these are indeed the Christie family diamonds, who knows what someone will be willing to pay?" 
Mathew (corr sp) Prichard, Christie's grandson, who runs the Agatha Christie estate, said that the new owner of the trunk "has been lucky - and good luck to them". 
He added: "I suppose if those particular jewels came on the market I would be interested in buying."
Laura Thompson, Christie's official biographer and the author of Agatha Christie: An English Mystery, described the discovery of the jewels as "absolutely thrilling".
She said: "I wrote much of my book at Greenway, and it was glorious chaos, with things being turned up all the time that the family didn't know about.
"The whole family were hoarders who kept everything and there was a huge amount of material at Greenway that simply never got sorted, so it is highly possible that these are indeed Agatha's mother's jewels. In fact, it seems a bit rich if they are not.
"It is a poignant discovery, as Agatha's mother was the most important person in her life." 
Andrew Thomas, a senior consultant at Bearnes Hampton & Littlewood, who oversaw the Greenway sale, said: "This is a surprise to me, and if it's true, I'm not pleased. 
"As an auctioneer representing a client, one always does one's best to extract the last bit of value out of everything you handle.
"I am perplexed, but if we have made a mistake, I will be my first to put my hand up, though I still find it almost unbelievable." 

dinsdag 7 oktober 2014

Hoe Beatrijs aan haar naam komt

Gisteren schreef ik over hoe je een goede naam kunt kiezen voor je hoofdpersoon.
Het idee voor Moord in het Blair House had ik al een tijdje, maar zodra ik de naam Beatrijs tegenkwam, kwam het verhaal tot leven. Pas toen kon ik het echt gaan schrijven.

Beatrijs is een naam die past bij iemand van 60+ jaar. Het heeft een ingetogen associatie, wat bij haar karakter past. Met de keuze voor de naam Beatrijs was mijn personage geboren.

Leuke bijkomstigheid is, is dat de tweede voornaam van Jessica Fletcher, Beatrice is. Dat zijn cadeautjes die je niet van te voren kunt bedenken!

Ik heb het hele manuscript geschreven met alleen haar voornaam. Hoewel, ik heb haar in het boek wel een keer een achternaam gegeven, maar daarover ben ik nooit tevreden geweest. Ik kan het me zelfs niet eens herinneren, dus dat zegt al genoeg.
Toch vond ik dat ze wel een achternaam moest hebben. Jessica Fletcher had een achternaam, Sherlock Holmes had een achternaam, de speurders van Agatha Christie hadden ook allemaal een achternaam. Bovendien wordt je personage in het boek ook wel eens met U aangesproken, dus dan is het wel fijn als er mevrouw die-en-die gezegd kan worden.

Maar welke naam moest het worden?

* het moet combineren met haar voornaam.
* in mijn geval wilde ik dat het een naam zou zijn die in het Engels fatsoenlijk uitgesproken kon worden, ze gaat immers op reis naar Amerika (en het is ook wel handig voor het geval mijn speurder internationaal doorbreekt ;-))
* gevoelsmatig moest het een korte naam zijn.

Een tv, een echtgenoot en een avondje namen spuien is een hele goeie combinatie!
Helemaal zeker weet ik het niet meer, maar waarschijnlijk keek ik naar een programma waarin actrice Ellen Vogel werd geïnterviewd (heel goed mogelijk dat dit Sterren op het doek was - mooie aflevering trouwens).
Vogel...die naam liet ik eens rollen. Goed uit te spreken in het Engels. Korte naam. Goede combinatie met voornaam.
Manlief gaf de doorslag toen hij zei dat het de meisjesachternaam van zijn oma was, maar ik was er op dat moment nog niet helemaal zeker van de keuze voor Vogel.

Beatrijs Vogel

Heel lang heb ik de naam in mijn achterhoofd laten rusten. Af en toe haalde ik 'm weer te voorschijn. Even proeven. Wel, niet? Was dit nou alles? Moest het niet toch een langere achternaam zijn?

Deze zomer wist ik wat er nog aan ontbrak: een tweede voornaam!

* ik had maar een associatie: het moest een bloemennaam worden.

Van mijn moeder kreeg ik een prachtige witte hortensia. Manlief zette hem in een chique antraciet bloembak. Vanuit de woonkamer had ik uitzicht op de mooie witte bloemen.
En opeens vond ik Hortensia een mooie tweede naam voor Beatrijs. Klonk dat ook in het Engels? Hortense....prachtig.



op de foto is het wit al aan het verkleuren.
ben benieuwd of hij volgend jaar wel weer wit wordt.


Totdat ik later bedacht dat hortensia in het Engels hydrangea is. Even was ik teleurgesteld.
Maar teleurstelling was nergens voor nodig, want de babynamespedia.com beschrijft de naam
Hortense voor een meisje als 'she who tends gardens'.
Hiermee was mijn keus perfect! Hortensia / Hortense is een prachtige tweede naam voor Beatrijs, als liefhebber van tuinen en tuinieren.

Speurder Beatrijs Hortensia Vogel is gedoopt.  




Dat haar voorletters B.H. zijn, kan ik best nog eens als plagerijtje gebruiken :-)







Leuk dat je langskwam! Wil je op de hoogte blijven van berichten, dan kan dat o.a. via bloglovin.
Klik hier.


maandag 6 oktober 2014

Hoe bedenk je een goede naam voor je hoofdpersoon

Het kiezen van de juiste naam voor je hoofdpersoon kan een moeilijke taak zijn. De naam moet passen bij je protagonist, de lezer moet zich er een beeld bij kunnen vormen, de naam moet je boek als geheel verder brengen, het moet betekenis hebben, maar tegelijk niet verzonnen klinken. Best een uitdaging zo'n keuze.

Ik heb een paar manieren verzameld die je bij het kiezen van een naam voor je hoofdpersoon kunnen helpen. Trouwens, niet alleen voor de juiste naam van je hoofdpersoon, maar ook voor de andere karakters in je boek.

1. Een namenboek.
Schaf een goed namenboek aan. Ik gebruik Het nieuwste voornamenboek. Een handig naslagwerk, waar ook de grondvormen en varianten van namen in vermeld worden. Vaak heb je wel een idee met welke letter de naam van je hoofdrolspeler moet beginnen. Sla je namenboek open en kijk bij de beginletters.
Of sla op een willekeurige bladzijde open.

2. De voornamenbank van het Meertens instituut.
Zoek online in de meest volledige databank met alle voornamen van Nederland, hun herkomst, hun verspreiding. Een heerlijke bak om namen in te zoeken.
Deze databank is ook handig wanneer je in je boek meerdere generaties van een familie beschrijft. Zo kun je een familienaam kiezen en kijken welke vervoegingen er mogelijk zijn, om de grootmoeder, moeder, dochter, kleindochter een naam te geven. Bijvoorbeeld Wilhelmina, Willy, Mina, Helma.

3. Populariteit en tijd
Bij het kiezen van de juiste naam is het goed om rekening te houden met de tijd waarin je verhaal zich afspeelt.
Speelt je verhaal in de Middeleeuwen, dan noem je je hoofdpersoon niet Brian, maar bijvoorbeeld Roeland. De naam moet dus passen in de tijd.
Of voor een boek dat zich in de jaren tachtig afspeelt is de naam Anita heel geschikt ;-)

4. Notitieboek
In het dagelijks leven ontmoet je veel mensen en in kranten kom je heel veel namen tegen die later van nut kunnen zijn. Koop een aantekeningenboekje waarin je namen noteert die blijven hangen. Dit kunnen ongewone namen zijn, maar juist ook heel gangbare namen. Soms kan alleen al een naam een vonk bij je aanwakkeren voor het ontstaan van een personage. Wees niet te bang om de naam te gebruiken van een bekende.

5. Betekenis
Soms kan het iets toevoegen aan je verhaal wanneer je een naam kiest die in zichzelf een verklaring geeft.
Agatha Christie gebruikte in een paar verhalen virtue names (deugden namen). Deze namen werden door de Puriteinen geintroduceerd in de 17e eeuw. Voorbeelden zijn : Faith, Hope, Charity, Verity, Modesty, Patience, Prudence, Temperance.
Christie had in het boek Nemesis het personage Verity. Nemesis: de wrekende kracht uit de Griekse mythologie, aartsvijand. Verity het onschuldige en geliefde meisje dat vermoord is.

En ken je Thomas Beresford en Prudence Beresford? Nee?
Misschien wel als ik zeg: Tommy and Tuppence, speurdersduo uit Agatha Christie's boeken. Thomas en Prudence waren hun volledige namen. Prudence is in dit geval opmerkelijk gekozen, want Tuppence is een ondernemend type met veel durf. Een tegenovergesteld karakter van haar naam dus.
Zo'n keuze kan je verhaal extra eigenheid geven.

En wat dacht je van Christian Grey, uit Fifty Shades of Grey? Een hele directe manier om je titel, personage en verhaal met elkaar te verbinden.

6. Doe een google
Heb je je hoofdpersoon eenmaal een naam gegeven, doe dan even een google op die naam. Soms heb je een naam bedacht waar je helemaal blij mee bent omdat het zo lekker klinkt. Alsof het een echt persoon is. Soms blijkt het ook daadwerkelijk een echt persoon te zijn. Controleer altijd even of die naam niet te snel gelinkt kan worden aan een bekende Nederlander bijvoorbeeld. Of dat de naam van de hoofdpersoon in je jeugdboek teveel lijkt op de naam van een bekende actrice uit 'natuurfilms'.

Als het goed is heb je je protagonist gedoopt en komt hij dankzij zijn/haar naam helemaal tot leven. Een naam die tot de verbeelding spreekt en je hoofdpersoon completeert en voor altijd in het geheugen van lezers zal blijven.

Want hoe hadden Sietse en Hielke Klinkhamer anders kunnen heten? Ik zou geen betere naam kunnen bedenken; ook zonder de verfilmingen heb ik de jongens op mijn netvlies.

En als ik vraag: hoe heette het doodgevonden meisje uit de serie Twin Peaks?
Hint: Palmer.
Juist: Laura Palmer.
Wat opvalt is dat het helemaal geen ingewikkelde naam is. Toch klopt de naam.
Ook de andere personages uit die serie zijn niet raar of ingewikkeld, maar ze beklijven en zijn daardoor goed gekozen: officer Dale Cooper en het vriendje Bobby Briggs, bijvoorbeeld.

Voor Moord in het Blair House ben ik ook aan het zoeken, googelen en denken geweest voor de juiste namen. De naam Beatrijs was al heel vroeg gevonden, maar het bedenken van een achternaam voor haar bleek van een hele andere orde!
Morgen vertel ik hoe zij aan haar naam is gekomen.


Leuk dat je langskwam. Wil je op de hoogte blijven van nieuwe berichten? Dat kan o.a. via bloglovin. Klik hier.